آرشیو اسفند پارسالم هم لبریز از توست...توئی که برام نازل تر و بی ارزش تر از همیشه شدی٬ توئی که هر چه بیشتر نگاهت میکنم کمتر به درک علت دوست داشتنت می رسم٬ توئی که با هر خبر کوچک و احمقانه ای ازت دلم از یک ارتفاع بی نهایت پرت میشود پایین و هزار تکه میشود و من نمیدانم بر طبق کدام اصل و پیرو کدام منطق با سریعترین سرعت ممکن تمامش را به هم میچسبانم...مبادا در هیاهوی این روزها از دلم ذره ای "کم" شوی! دوست داشتنت پوچ ترین٬ احمقانه ترین٬ کثافت ترین٬ بیخود ترین و تلخ ترین حسیه که دارم...اما...هرگز نمیفهمم چرا برای نگه داشتن این کلکسیون زجرآور باز هم اینقدر در تکاپو هستم!!!

***

تو ای خود صدا٬ صدا بزن مرا...

ببین دل مرا بزن به دریا٬ من که بریده از منم٬ در عطش رسیدنم٬ به تو چرا نمی رسم؟

چرا؟ چرا؟ نمی رسم؟

***

بوی قهوه بوی عکس...دو تا فنجون برعکس!

اشتیاق دیدن عکس من و تو٬ توی قاب!

***

یادتــــــه؟ یادتـــــــه؟ چه حالی داشتم یادته؟

لحظه ی دیدنت آروم نداشتم یادته!؟

پ.ن: تمام این روزهای من با این سه آهنگ میگذره..به طور بی وقفه!

***

نمیدونم حال و هوای عید رو دارم یا نه٬ حسی که خیلی دوستش داشتم و از چند سال پیش گمش کردم کماکان مفقود الاثر باقی مونده و من به ایام پایانی سال هم به دید روزهای معمولی نگاه میکنم٬ شور و نشاط خیابون ها رو دوس دارم٬ از اینکه می بینم آدم بزرگ ها هم بچه میشن و دنبال کیف و کفش نو راهی میشن حس شیرینی تو دلم به وجود میاد اما...امسال بیشتر از همیشه به اونایی فکر میکنم که "عید" ندارن...از همون پدری که بابت بی پولی سرش جلوی بچه هاش خم شده تا همون مادری که پسرش در کوچه های آرزو جان داد!

 خیلی وقت ها یک احساس محکم و قاطع بلند بر سرم هوار میکشد که من از خیال پوچ زاده شدم! کلاً زیبا تر میشوم اگر اسمم رو بذارم خیال زاده! وقتی دست هایم برای رسیدن به دست هایت مرد٬ یخ زد از سردی اینهمه بی اعتنایی و لرزید...اما نه به اندازه ی اشک هایی که لرزششان آنقدر عمیق و تاثیر گزار از کار درمی آمد که شاید برای فروپاشی برجا ترین ستون ها بس باشه! اما من حتی یکبار هم به بهانه ی ویرانی اشک نریختم...حتی یک بار! من موندم...محکم و استوار...اونجا که از خنده هامون نترسیدیم٬ اونجا که سن و سال و تقویم و تیپ و پول و...همه چی به فراموشی سپرده شد٬ اونجا که رفتیم تو خلسه ی زمانی و تازه یادمون اومد بهار و فروردینش چه قدر دل به خواه ما هستند! اونجا که هر عصر کنار پنجره ی اتاق دلگیرمان منتظر می ماندیم تا کسی آرام نجوا کند: گاهی تو یه حس ساده می مونی! و ما یادمان بیاید حس ساده ای که ناخودآگاه در دلمان مانده داره بهمون نزدیک میشه و قراره اندک زمانی با عظمتی از فاصله کنارمون باشه٬ نزدیک از همه کس و همه چیز! اونجا که بهار را نفس کشیدیم و لبخند زدیم به روی تاریخ تولدی که تا پیش از تو بی ارزش ترین چیز دنیا بود برایمان!
اونجا که خواب گرمای دستات را دیدم! خواب مهربونی هایی که در واقعیت نثار همه چیز و همه کس میشود جز ما٬ مائی که صمیمانه ازت طلب کردیم٬ اما باز هم بی خیال! ناسلامتی گفتم که ما خیال زاده ایم پس خیال را نفس می کشیم٬خیالٍ این که تو باشی٬ که تا جائی دور پا برهنه بدویم٬ که دیگران سرسام بگیرند از صدای خنده هایمان٬ که رعد و برق بشود و ما بترسیم٬ که تو بخندی بر ترس کودکانه ی ما٬ که زیر یک طاقی نصفه و نیمه بایستیم٬ مثل همیشه ما زیر باران و تو در امنیت کامل٬ که باران بیاید و تو پنجره های نور را دوباره در دل ما باز کنی و مثل آن اردیبهشت خدایی بگی:

باور کــــــــن!

و ما باور کنیم تمام دروغ های رنگینی که هنوز هم نفهمیدیم کدام راست بود و کدام دروغ! کدام احساست بود و کدام انکارت٬ کدام خودِ خودت بودی و کدام خودِ ماسکه شده ات٬ کدام لبخندت بود و کدام زهر خندت٬ کدام آرزویت بود و کدام داشته ات٬...کدام...کدام...کدام...راستی "کدام" کلمه ی پرسشی بود یا ابهامی؟

تقویم هایمان را که ورق بزنیم پر میشویم از روزهای بی تو٬ از روزهایی که سرشار از تسکین های دو نفره است٬ از روزهایی که او فال گرفت و من برایش ذوق کردم٬ روزهایی که من خواب دیدم و او می خندید بر رویای پوچ واحمقانه ام٬ روزهایی که تا سپیده ی صبح می ماندیم و نقشه می چیدیم و می خندیدیم و بغض میکردیم و پشیمان میشدیم و عاشق میشدیم و کات! تمام این ۲ سال ما با همین تضاد ها گذشت٬ اگر کسی بیاید و بگوید از اردیبهشت ۸۷ تا به امروز چگونه گذشت قطعاً من فقط نگاهش میکنم! چون اگر بنا باشد گفتنی هایم٬ گفتنی هایمان٬ را بگوییم تمامش در اسم تو خلاصه میشود٬ و بعد از آن هم بغضی بی وقفه که "باید" ببارد! درست مثل تو که "باید" اتفاق می افتادی٬ تو باید می آمدی تا ما از پیله ی شیشه ای خودمون بیرون بیایم٬ که بشکنیم٬ که بلند شیم٬ که یاد بگیریم باید مثل خودت بشیم - شاید دوستمان داشته باشی اینجوری! - که از همه چیز ببریم و بفهمیم اول و آخرِ این کلاف سردرگم خودمون هستیم پس بهتره بلند شیم و رو پای خودمون بایستیم٬ اعتراف میکنم من با تو بزرگ شدم عزیز...با تو غرورمان گم شد٬ با تو فهمیدیم خیانت را هم میشود با عشق پوشاند٬ اگر بخواهی! با تو یاد گرفتیم در صحنه ی روزگار هنرپیشه ی خوبی باشیم٬اصل تئاتری! یعنی درست وقتی دلت می خواد به اولین شونه ای که رسیدی زار بزنی٬ محکم و مقاوم بایستی و با دیگرانی که دوستت دارند جلسه ی پرسش و پاسخ بگذاری! با تو دلخوشی هایمان به مقیاس کودکی برگشت٬ به جای شکلات و آبنبات با مصاحبه و  عکس خوشحال شدیم٬ ذوق کردیم و با لبخند خوابیدیم٬ می بینی؟ دلخوشی ها کم نیست اما...دلتنگی ها بیشتر است!

ما هنوز هم هستیم٬ هنوز هم میخواهیم باشیم٬ در بینابین این روزهای بی سرانجامی٬ در گیر و دار این تلخی که پایانش مشخص نیست اما به شدت به دنبالش روان هستیم٬ در کنار حس دوست داشتنی که که توصیفش٬ تعریفش٬ نوشتنش٬ به زبان آوردنش و هر چیز دیگری که باعث تقسیمش با دیگران شود برایمان دردآور است٬ میفهمی پسررررررررررر؟ این روزها دردهایمان هم با هم تضاد دارد٬ دیگه همه چیز در ایمیل و Sms و کامنت وبلاگ و تلفن های متعدد خلاصه نمیشود٬ دیگر اشک مشترکی نداریم که بعدش مثل کوه پشت سرت بایستیم و تلاش کنیم اشک هایت فراموش شود٬ که بخندی و با صدایی که بی شک تا آخر دنیا در گوشمان زنگ میزند بگویی: ای بابا٬ روزگاررررره دیگه!٬درست در روزهایی که تو رویاهایت را فریاد میکنی و سرمست از بدست آوردنشان میخندی ما {تلاش میکنیم} یکی یکی آجرهای این دیوار کج بنا شده را از زیر برداریم٬ خودمان برداریم بهتر از اینه که هر رهگذرِ بی دلی یک لگد٬ مشت٬سنگ و...بهش پرتاب کنه و دیوار بلرزه٬ آخه میدونی؟ این روزها دیوار عشق ما با یک تلنگر کوچک هم شبیه لرزان ترین عمارت جهان میشود٬ اما ما دوباره تکیه میدیم به امیدهایی که رو به فردا ساختیم - که گاهی وقتها فکر میکنم اگر این امید های آینده نبود ما به چه انگیزه ای نفس میکشیدیم واقعا؟ - دوباره اشک هایمان را پاک میکنیم و لبخند میزنیم٬ لبخندی که تو هرگز عذاب پنهانی که درونش نهفته شده رو درک نخواهی کرد٬ دوباره دست های خسته ی مان را به هم گره میزنیم و چهار طرف دیوار را محکم میکنیم٬ دوباره با یک خبر کوچک٬ یک احساس مثبت٬ یک عکس دوست داشتنی٬ همه چیز را به باد فراموشی می سپریم و میگیم ما هستیم٬ هنوز هم میخواهیم که باشیم! تو هم با این بی خیالی کذایی ات باش٬ ما صبرمون زیاد شده!

***

            و من هنوز عاشقم
            آنقدر که می توانم
            هر شب - بدون آنکه خوابم بگیرد
            از اول تا آخر بی وفایی هایت را بشمارم
            و دست آخر
            همه را فراموش کنم
            آنقدر که می توانم
            اسمت را
            روی تمام آبهای دنیا بنویسم
            و باز هم جا کم بیا ورم
            آنقدر که می توانم
            شب ها طوری به یادت گریه کنم که
            خدا جایم را با آسمان عوض کند!
            و من هنوز عاشقم
            آنقدر که میتوانم
            چشم هایم را ببندم
            و خیال کنم:
            دوستم داری!

***

ساعت نزدیک ۶ و ده دقیقه صبحه٬ طبق عادت خوابم نبرد و احتمالا نخواهد برد...چیز جدیدی نیست رفیق مگه نه؟ این نوشته هم بمونه اینجا٬ اختصاصی برای خودم و خودت٬ به حرمت تمام روزهایی که سپری کردیم و خواهیم گذروند٬ خدا رو چه دیدی شاید یه روز بهش برگشتیم و دیگه با بغض نخوندیمش تبسم عزیزم...

***

عکس هم در راستای بی اهمیت بودن زمان در طول این مدت انتخاب شد٬ واقعا زمان هر چی باشه! چه فرقی به حال ما داره؟
 

امشب آسمان برفی است و من فکر می کنم چرا حتی یک خاطره برفی از با تو بودن ندارم؟!

SMS میاد...کجایی؟

- خونه...کجا باید باشم؟

- مگه قرار نبود ساعت ۵ اینجا باشی...قرار بود بریم شبانه رو ببینیم دیوونه!

- وااای ببخشید یادم نبود...شماها برید من دیگه نمی رسم بیام!

- برو دوا درمون کن این حافظه رو ( و یک شکلک خنده)

***

سر کلاس:

-دفتر زبانم رو آوردی؟

- نه یادم رفت...شرمنده

***

تو خونه:

یه هفته اس میگم برگه ها معرفی شرکت ADSL رو بده...برای مریم اینا میخوام!

- یادم رفت...ببخشید.

- شماره تلفن فلان دکتر رو از دوستت گرفتی؟

- نه یادم نبود!

از یه هفته پیش گفتم مهمون داریم رودرواسی دارم باهاشون٬ اینم ریخته تو الان داری؟

- کی گفتی مهمون داری؟ اصلا یادم نیس!

***

تو نت با تبسم:

-بالاخره ویکتوریا رو دیدی؟

- (بعد از یک ماه شاید هم بیشتر که روز و ساعت پخشش رو بهم گفته) : نه هنوز...یادم میره!

***

همه اینا رو میذارم کنار هم و می خندم...یه خودم میگم:.دختر تو خیلی شانس میاری که حافظه ات اینقدر ضعیفه! اینجوری خیلی راحت میتونی هر چی که باهاش حال نمیکنی یا اذیتت میکنه رو فراموش کنی...مثل آب خوردن! امواج مغزم جا به جا میشن٬ خنده از لبام میره٬ یادم میاد یه چیزایی رو هم نمیتونم فراموش کنم٬ اراده اش هست ولی قدرتش نیست٬ دلم میخواد ولی یه چیزی منو با سرعت سرسام آوری دوباره بهش وصل میکنه٬می بینی...حتی حافظه ی مثال زدنی من هم نمیتونه فراموشت کنه! زیادی پر رنگ شدی عزیز...کمش کن لطفا!

این روزها تنها چیزی که درست در حافظه ام می ماند ساعت خوردن قرص های رنگ وارنگی است که نمیدونم تا کی قراره مهمونم باشند٬ به قرص ها نگاه می کنم و فکر میکنم اگر بودی...اگر میخواستی که باشی...بی شک از تمام اینها قدرت شفا بخشی بیشتری داشتی!

شب از مهتاب سر میره ٬تمام ماه تو آبه 

شبیه عکس یک رویاست ٬تو خوابیدی جهان خوابه 

زمین دور تو میگرده زمان دست تو افتاده 

تماشا کن سکوتت رو عجب عمقی به شب داده 

تو خواب انگار  طرحی از گل و مهتاب و لبخندی 

شب از جایی شروع میشه که تو چشماتو میبندی 

تو را آغوش میگیرم تنم سر ریز رویا شه 

جهان قد یه لالایی توی آغوش من جا شه 

تو را آغوش میگیرم هوا تاریک تر میشه 

خدا از دستهای تو به من نزدیک تر میشه 

زمین دور تو میگرده ٬زمان دست تو افتاده

تماشا کن سکوتت رو٬ عجب عمقی به شب داده 

تمام خونه پر میشه از این تصویر رویایی 

تماشا کن تماشا کن ٬چه بیرحمانه زیبایی

تصویر رویا - ایرج جنتی عطایی- داریوش- آلبوم معجزه خاموش

***

کاش میشد تمام گفتنی ها را گفت!

شنبه ها، مي گويي دوستم داري.
يک شنبه ها، تهمت مي زني.
دوشنبه ها،قهر مي کني.
سه شنبه ها،فکر مي کني.
چهارشنبه ها، مي فهمي.
پنج شنبه ها،مي بخشمت.
جمعه ها،فراموش مي کنم.
...
اين برنامه هر هفته کلاس عشق ماست!!!

تو رفته ای و پاییز پرت می شود به صورتم

وتمام بادبادکهای عشقم در هوای نوجوانی سر می بازند،

تو با عبورت شعرهای فصل سبز دفترم را خط زدی

ومن باران و عشق و واژه های بی تو را دوست ندارم

شاعری را کنار گذاشته ام ومنطق دوست داشتنت را گذاشته ام لب طاقچه تا خاک بخورد.

حالا می روم سوی سرنوشتی بی تو

هر چقدر دور ، هر چقدر ناتمام

ولی هر وقت که بهار تکرار شود

تو پرت می شوی به صورتم!

وبادهای دنیا همه از شرق نوجوانی به غرب قلبم خواهند وزید!

روزهای بهار امسال از جنس آبنبات بود٬ همون قدر شیرین٬ همون قدر دلچسب و همونقدر صمیمی...حیف که زودتر از زود تموم شد!